بهسازی خاک در پایدارسازی گود توسط پایدارسازهای شیمیایی روشی ست که به واسطه آن نیز می توان نتیجه مطلوبی در بهسازی خاک گرفت . پایدارسازی خاک می تواند به وسیله پودر کردن خاک طبیعی و مخلوط کردن با افزودنی های شیمیایی و متراکم کردن کامل مخلوط به دست آید. به طور عمده مقاومت به دست آمده خاک بستگی زیادی به واکنش بین خاک و مواد شیمیایی دارد.

اهداف اصلی پایدارسازی خاک:

  1. بهبود عملکرد خاک
  2. سرعت بخشیدن به نشست
  3. افزایش مقاومت
  4. افزایش دوام
  5. کاهش تراکم پذیری خاک

عملیات بهسازی خاک در پایدارسازی گود 

سیمان یکی از قدیمی ترین مواد پایدارکننده خاک از زمانی که در سال1960 تکنولوژی پایدارسازی خاک بیان گردید، می باشد. سیمان به طور عمده در محدوده وسیعی از خاک ها برای پایدارسازی، مورد استفاده قرار می گیرد. هرچه مقدار رس خاک افزایش می یابد، پودر کردن و سخت کردن خاک با سیمان بسیار مشکل می گردد و به مقادیر زیادی از سیمان برای سخت کردن خاک نیاز می باشد. واکنش سیمان به ذرات تشکیل دهنده خاک بستگی ندارد و عامل مهم، واکنش سیمان با آب می باشد که ممکن است در هر خاکی یافت شود و این می تواند علت این موضوع باشد که چرا سیمان در محدوده وسیعی از خاک ها در بهسازی خاک در پایدارسازی گود (پایدارسازی گود توسط سازه نگهبان ها، نیلینگ ، انکراژ، میکروپایل ، تاپ دان و …) مورد استفاده قرار می گیرد.

در این تکنیک پایدارسازی سیمان با آب و خاک با ابزارهای مخصوصی مخلوط می گردد. واکنش شیمیایی و فیزیکی بین سیمان و خاک ایجاد می گردد. سیمان خاک را مانند چسب دربهسازی خاک در پایدارسازی گود (پایدارسازی گود توسط سازه نگهبان ها، نیلینگ، انکراژ، تاپ دان و …) محصور می نماید ولی باعث تغییر ساختار خاک نمی گردد. خاک به عنوان خاک سمنته شده سخت می گردد. فرآیند سخت شوندگی به وسیله خواص فیزیکی و شمیایی خاک موجود درپایدارسازی گود (پایدارسازی گود توسط سازه نگهبان ها، نیلینگ، انکراژ، تاپ دان و …)، نسبت آب به سیمان، دمای عمل آوری و درجه تراکم تحت تاثیر قرار می گیرد. از طرفی دیگر طبیعت خاک بهسازی شده در پایدارسازی گود (پایدارسازی گود توسط سازه نگهبان ها، نیلینگ،میکروپایل ، انکراژ، تاپ دان و …)، نوع سیمان مصرفی، شرایط عمل آوری انتخابی انتخاب نسبت خاک-سیمان را تحت تاثیر قرار می دهد.

  1. Celaya, M. Veisi, and S. Nazarian, “Accelerated Design Process of Lime-stabilized Clays”, GeoFrontiers, ASCE, P.P. 4468-4478, 2011.